Eleftheria Sarigianidou
Ecogenia's Cohort Member - Olympus 2025
Ένα προσωπικό ταξίδι στη Σόφια που ξεκίνησε από ένα email και κατέληξε σε μια βαθιά εμπειρία μάθησης, σύνδεσης και αυτογνωσίας. Η Ελευθερία Σαρηγιαννίδου, Μέλος Ομάδας της Ecogenia στο Πρόγραμμα “Όλυμπος 2025”, μοιράζεται στιγμές από το συνέδριο Placemaking Connected Youth και πώς αυτό ενίσχυσε την πίστη της στη δύναμη των κοινοτήτων και της προσωπικής ανάπτυξης.
31 Οκτωβρίου. Σχεδόν ενάμιση μήνα μετά το τέλος του προγράμματος «Όλυμπος 2025», έκανα διάλειμμα από τη δουλειά μου στη Θεσσαλονίκη όταν είδα ένα email από τον Βασίλη, Συντονιστή Προγραμμάτων της Ecogenia, με τίτλο «Συνέδριο στη Σόφια». Αφού είδα ότι το θέμα του συνεδρίου ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον (και οι ημερομηνίες βολικές) χωρίς πολλή σκέψη, απάντησα θετικά — και κάπως έτσι ξεκίνησε ένα ταξίδι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
12 Νοεμβρίου. Καθώς έπαιρνα το πρώτο μετρό της ημέρας από τα ΚΤΕΛ, η πόλη ξυπνούσε μπροστά μου. Τα κτίρια στο κέντρο, φωτισμένα ακόμα από τη νύχτα, με μάγευαν με την αρχιτεκτονική τους. Καθώς ξημέρωνε, τα παλιά τραμ με τους ανθρώπους που πήγαιναν στη δουλειά τους τράβηξαν την προσοχή μου, ενώ η πόλη με έκανε να νιώθω ήρεμη και ασφαλής καθώς περπατούσα. Την υπόλοιπη μέρα την αφιέρωσα εξερευνώντας αξιοθέατα και γωνιές της πόλης που με έκαναν να νιώθω ζωντανή.
13 Νοεμβρίου. Έφτασα στο Sofia Tech Park, ενθουσιασμένη και έτοιμη να συμμετάσχω στο Placemaking Connected Youth. Νέοι από διάφορες χώρες των Βαλκανίων είχαν γεμίσει τον χώρο, και αμέσως η ζεστή, φιλική ατμόσφαιρα με έκανε να νιώσω ότι ανήκω εκεί.
Ξεκινήσαμε με ένα icebreaker και συνεχίσαμε με ομιλίες που με έκαναν να σκεφτώ βαθιά. Μάθαμε για τη σημασία των λαθών στην προσωπική ανάπτυξη και πώς να ξεπεράσουμε το impostor syndrome, που όλοι λίγο πολύ νιώθουμε ως μέλη των σύγχρονων κοινωνιών. Αναγνώρισα και εγώ τις δικές μου ανασφάλειες και ένιωσα μια απελευθέρωση μέσα από τις ιστορίες των άλλων.
Στη συνέχεια, μάθαμε πώς να σχεδιάζουμε τα μέρη γύρω μας: σπίτια, γειτονιές, πόλεις. Η φράση που με εντυπωσίασε και με έκανε να σκεφτώ τους στόχους μου: “If you design a community around cars… you get more cars”. Επίσης, έμαθα πώς μπορώ να τους πετύχω χρησιμοποιώντας τη δημιουργικότητα για να σχεδιάσω τον χώρο γύρω μου. Μέσα από workshops και ομαδικά παιχνίδια γνωριστήκαμε, ανταλλάξαμε ιδέες και μοιραστήκαμε εμπειρίες που θα θυμάμαι για πάντα.
Εκεί συνειδητοποίησα ότι, παρόλο που όλοι ερχόμαστε από διαφορετικά μέρη, έχουμε έναν κοινό στόχο: να κάνουμε την κοινωνία γύρω μας πιο ανθεκτική. Γυρίζοντας στο ξενοδοχείο, ένιωθα γεμάτη — γεμάτη με γνώσεις και εργαλεία, αλλά και με ανθρώπους με τους οποίους κρατάω επαφή μέχρι σήμερα.
14 Νοεμβρίου — τελευταία μέρα του ταξιδιού. Εξερεύνησα την τοπική κουζίνα, περπάτησα στο μεγαλύτερο πάρκο της πόλης και στις υπαίθριες αγορές. Και τότε συνειδητοποίησα κάτι πολύ σημαντικό: ένας από τους προσωπικούς μου στόχους — να ταξιδέψω μόνη στο εξωτερικό — είχε επιτευχθεί με τον πιο δημιουργικό και εκπαιδευτικό τρόπο που θα μπορούσα να φανταστώ.
Δεν ήταν μόνο ένα ταξίδι. Ήταν μια εμπειρία που μου έδειξε πόσο πολύτιμη είναι η προσωπική ανάπτυξη, η γνωριμία με ανθρώπους με διαφορετικές εμπειρίες και υπόβαθρα, και η εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Ένα ταξίδι που θα θυμάμαι για πάντα.
